چند سال قبل گفت و گويي درباره استاد مطهري داشتم كه در يكي از روزنامه ها منتشر شد. اين گفت و گو را اينك با اندكي تغيير در اينجا مي آورم. محور بحث، مسئله اسلام و مقتضيات زمان است كه امروزه آن را مي توان در ذيل بحث اسلام و تجدد طرح نمود. موضوع اسلام و نيازهاي زمان با موضوع سنت و تجدد ارتباطي جدي دارد؛ چون بخشي از سنت، سنت ديني است و خود مسئله تحولات زمان هم در واقع در راستاي بحث تجدد است. مسئله دين و تجدد بحث دامنه داري است كه نه فقط براي اسلام و مسلمانان  يا فقط براي ايرانيان بلكه براي همه اديان و جوامع مطرح بوده و هست. البته در ايران خود مسئله تجدد و چگونگي مواجهه با آن در حدود يك‌صد و پنجاه سال اخير به طور جدي تر مطرح شده است و از همان زمان هم از آن جا كه جامعه ما داراي صبغه اي شديدا ديني بوده طبيعتا يكي از نخستين سوال هايي كه مطرح شده نسبت اسلام با تحولات جديد بوده است. در اين ميان ديدگاه هاي گوناگوني مطرح شده كه از يك طرف به سنت گرايي و تجدد ستيزي افراطي و از طرف ديگر به سنت ستيزي و تجددگرايي افراطي منتهي مي شود و اينك امكان بررسي آنها نيست. استاد مطهری هم به اين مسئله توجه داشته و در برخي از آثار خود به بررسي آن پرداخته است. درباره ديدگاه ايشان در اين زمينه به طور کلی می توان گفت ايشان نه موافق دلبستگی و تعصب کورکورانه به سنت بود و نه موافق انقطاع و بریدگی از سنت و پیوستگی و تعصب بر روی تجدد و هر آن‌چه که محصول تحولات زمان است، بلکه نگرشی بینابین داشت که می توان آن را نگرش انتقادی دانست. شهيد مطهري به سنت گرایان جامعه آموخت که می توان در عین زیستن در دنیای مدرن و بهره گيري از دستاوردهاي مثبت آن، منتقد آن هم بود، و به متجددان و نوگرایان ما آموخت که می توان در عین بهره گیری از سنت و عدم انقطاع از آن، به نقد سنت پرداخت. ایشان در مواجهه با سنت ملی، جنبه های مثبت آن را می پذیرفت و منافاتی بین  برخی از سنت های ملی با سنت های دینی نمی دید.

اين گفت و گو را مي توانيد اينجا دانلود كنيد.