(2)

1.      «شعبان» قطعه ای از زمان است؛ و هر زمانی را مبدائی است و مقصدی. ابتدایی و انتهایی. زمان شعبان نیز کم کم به انتهای خود نزدیک شده است. لیک برای آنان که اهل رازند و نیاز، زمان تغییر می کند ولی پایان نمی پذیرد. آنان که دل در گرو دلدار دارند در هر قطعه از زمین و هر مقطع از زمان، رخ یار را می بینند و در جام جلوه های او «شرب مدام» دارند. از این رو با پایان شعبان، امید به قطعه ای دیگر از زمان های خوب خدا دارند که «رمضان» اش می نامند.

2.      اهل معنا و معرفت هر لحظه را با یاد حبیب به هم پیوند می دهند و اتصال اوقات و آنات را با حب حبیب امکان پذیر می سازند. برای اینان اگر شعبان پایان یابد رمضان در پیش است؛ بهار قرآن و بوستان معرفت. گاهِ «ضیافت ناز و جلوه نیاز». از این رو است که خانه دل آنان هیچ گاه از یار خالی نیست و ذکر روزان و شبان شان این است که: «خانه از اغیار خالی، نی ز یار» و «لیس فی الدار غیره دیّار».

3.      آنان که جرعه های معرفت را از جام شعف انگیز شعبان نوشیده اند و دل به دریای دل نواز آن سپرده اند اینک که طلیعه رمضان رخ نمایان کرده است در خوف و رجای این و آن مانده اند. گویی زبان حال شان این است که : «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت.» لیک در این میان باید بشارت داد کسانی را که با اغتنام فرصت های شعبان، از دریچه شمسه های آن به زیارت خورشید نائل آمدند و قلوب خود را به نور ایمان و معرفت منور کردند. اینان را جای نگرانی نیست؛ چرا که اینک دور با عاشقان است و «دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش».

(3)

با این نوشتار، مجموعه شمسه های شعبان نیز به پایان می رسد. از این رو می سزد که پس از سودن جبین سپاس به درگاه بی چون بی نیاز، از او خواهان باشیم که قلم و قدم ما را  همواره در راه رضای خود و سعادت و کمال جامعه قرار دهد و از هر گونه خطا و لغزش در امان دارد. سخن فرجامین نیز هم نوا با مخاطبان گرامی این است که: «خدا حافظ شعبان؛ ماه نبی مکرم اسلام؛ و ماه رحمت و رضوان. و سلام بر رمضان؛ ماه خدا؛ و ماه رمضه های نورانی جهد و جهاد و اجتهاد.»