اندكي انديشه

 (2)

1.      براي ايجاد امنيت براي بي پناهان و دستگيري از انسان هاي مسكين و مضطر گر چه همه افراد جامعه مسووليت دارند، ولي در اين ميان مسوولان و درست اندركاراني كه برنامه ريزي و تدبير امور جامعه را بر عهده دارند از مسووليتي مضاعف برخوردارند، چرا كه توان و تاثيرگذاري و امكانات در اختيار آنان بيش از بقيه است. به جز آنها، رهبران ديني نيز در حد خود مسووليتي بزرگ براي ياري نيازمندان فكري و معنوي، و گاه مادي، دارند. اينان در حكم بزرگان و پدران جامعه اند و بديهي است كه نسبت به «عيال خداوند» مسووليتي بزرگتر بر عهده داشته باشند.

2.      با توجه به آنچه گفته شد، مي بينيم كه حضرت سجاد(ع) در دعاي ماه شعبان يكي از ويژگي هاي محمد و آل محمد(ص) را دستگيري از مسكينان، و پناه بودن براي بي پناهان دانسته و مي گويد: «اللهم صل علي محمد و آل محمد، الكهف الحصين، و غياث المضطر المستكين، و ملجا الهاربين». گويي از نظر امام، رهبران و مسوولان جامعه اسلامي بايد به گونه اي باشند كه اولا انسان ها با وجود آنان احساس آرامش كنند ثانيا در صورتي كه به مشكلي برخوردند با مراجعه به آنان بتوانند مشكلات خود را بر طرف نمايند. تاريخ نشان گر آن است كه خود خاندان نبوت و امامت همواره دستگير انسان هاي بي بضاعت بوده اند و جهت كاستن از سختي ها و مشقت هاي افراد جامعه، به ويژه فرودستان و تنگدستان، تلاش مي كرده اند. در زندگي عالمان و مراجع ديني هم همواره سنت حسنه دستگيري از مستمندان، پناه دادن به بي پناهان، و تاسيس نهادهاي خيريه عمومي وجود داشته و دارد؛ به گونه اي كه علاوه بر شاگرداني كه تربيت كرده اند و آثاري كه نگاشته اند، برخي از بيمارستان ها، كتابخانه ها و موسساتي كه آنان به كمك افراد نيكوكار بنا نهاده اند حتي تا سال ها پس از درگذشت ايشان همچنان به عنوان باقيات الصالحاتي در خدمت جامعه است.